Porozumienia międzybiurowe

„Jednolite porozumienie między biurami”

Podstawą prawidłowego funkcjonowania systemu „Zielonej Karty” jest „Standardowa Umowa Między Biurami”. Określa główne kryteria i podstawowe zasady regulujące stosunki między Urzędami. Aby Zielona Karta danego kraju była ważna w co najmniej jednym państwie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), Krajowe Biuro danego państwa musi zawrzeć umowy wzorcowe ze wszystkimi Biurami Zielonej Karty w EOG. Podpisując dwustronną Umowę Standardową, Urzędy przyjmują na siebie wzajemne zobowiązania, ale wyłączne prawo do interpretowania Umowy Standardowej i jej okresowego zmieniania ma wyłącznie Rada Urzędów w Londynie.

Rada Biur, składająca się ze wszystkich Biur, wraz z Główną Grupą Roboczą ds. Transportu Drogowego, jest odpowiedzialna za zarządzanie i funkcjonowanie systemu Zielonej Karty, zapewniając, że uczestniczące biura działają w pełnej zgodności z Zaleceniami Genewskimi.

Standardowa umowa zawiera postanowienia dotyczące dystrybucji i ważności „Zielonej Karty”, a także postanowienia dotyczące rozstrzygania i wypłaty odszkodowań. Umowa określa zadania i obowiązki Biura Organizującego (Biura i/lub członka tego Biura mającego siedzibę w kraju, w którym doszło do wypadku drogowego (dalej – RTA)) i Biura Płatniczego (Biura i/lub członka tego Biura, który wydał „Zieloną Kartę” i odpowiada za wypełnianie zobowiązań wobec Biura Organizującego). Zgodnie ze standardową umową Biuro Rozliczeniowe jest odpowiedzialne w swoim kraju za rozliczenie i wypłatę odszkodowania zgodnie z warunkami tej umowy oraz przepisami krajowymi i limitami odpowiedzialności swojego kraju. Standardowa umowa zawiera pewne kryteria, dzięki którym Biuro Rozliczeniowe może złożyć wniosek i uzyskać środki zaradcze w celu rozstrzygnięcia roszczenia. „Wzorcowa Umowa między Biurami” ma ogromne znaczenie dla praktycznego i skutecznego funkcjonowania systemu „Zielonej Karty”. Zapewnia to skuteczne rozpatrywanie wniosków w państwach członkowskich systemu Zielonej Karty.

„Porozumienie między Biurami w sprawie ochrony odwiedzających”

Aby chronić interesy zagranicznych właścicieli pojazdów, uprawnionych użytkowników i kierowców, którzy stali się ofiarami wypadków drogowych w jednym z krajów systemu „Zielonej Karty”, Rada Biur przyjęła w maju 1994 r. „Porozumienie między Biurami w sprawie ochrony kierowców wjeżdżających pojazdów”. Umowa ma na celu ochronę wjeżdżających (z wyjątkiem nieubezpieczonych kierowców) przed obrażeniami ciała lub szkodami materialnymi, których doznają w kraju, do którego wjechali, a które wynikają z wypadku drogowego spowodowanego przez pojazd objęty ubezpieczeniem OC.

Umowa ta stanowi, że Biuro Zielonej Karty w kraju stałego zamieszkania imigranta (który uległ wypadkowi drogowemu w innym kraju), po otrzymaniu wniosku o wsparcie, musi wystąpić w roli pośrednika między imigrantem a Biurem/ubezpieczycielem OCTA w kraju, w którym doszło do wypadku drogowego.

Biuro w kraju, w którym imigrant ma stałe miejsce zamieszkania, musi na wniosek imigranta podjąć się skontaktowania z Biurem w kraju, w którym doszło do RTA, w celu udzielenia pomocy na przykład w zakresie:

• Zidentyfikuj, o ile to możliwe, ubezpieczyciela OC;
• Aby ustalić właściciela lub upoważnionego użytkownika danego pojazdu;
• Uzyskaj, o ile to możliwe, raporty policyjne RTA lub inne stosowne dokumenty dotyczące konkretnego RTA, a także podejmij inne kroki, które pomogą w uzyskaniu odszkodowania za szkody.

Ponadto „Porozumienie między Biurami w sprawie ochrony kierowców pojazdów zarejestrowanych” przewiduje również prawo Biura świadczącego usługi do dochodzenia od Biura, które zwróciło się o takie usługi, opłaty za rozpatrzenie roszczenia, a także kwot specjalnie zapłaconych za usługi zagraniczne. Biuro świadczące usługę może zażądać od imigranta wpłaty zaliczki na poczet rozpatrzenia wniosku oraz pokrycia przewidywanych wydatków na usługi zagraniczne jako warunku koniecznego do jej funkcjonowania.

„Wielostronna umowa gwarancyjna pomiędzy krajowymi biurami ubezpieczeniowymi”

Pierwsze „Wielostronne Porozumienie Gwarancyjne pomiędzy Krajowymi Biurami Ubezpieczeń” zostało podpisane 1991 marca 15 r. Podpisało je 19 biur państw członkowskich systemu Zielonej Karty. Umowa weszła w życie w pełni po 1991 czerwca 1 r. Obecnie wielostronną umowę gwarancyjną podpisały 23 biura państw członkowskich systemu Zielonej Karty: Austria, Belgia, Chorwacja, Czechy, Dania, Finlandia, Francja, Niemcy, Grecja, Węgry, Islandia, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Holandia, Norwegia, Portugalia, Słowacja, Słowenia, Hiszpania, Szwecja, Szwajcaria, Wielka Brytania.

Umowa obowiązuje wyłącznie te biura Zielonej Karty, które podpisały wielostronną umowę gwarancyjną. Warunki umowy stanowią, że właściciele pojazdów, upoważnieni użytkownicy i kierowcy uczestniczący w ruchu drogowym na terytorium, na którym obowiązuje umowa gwarancyjna wielostronna, są uważani za ubezpieczonych, niezależnie od tego, czy są posiadaczami ważnej polisy ubezpieczeniowej.

Tekst wielostronnej umowy gwarancyjnej jest dostosowany do tekstu „Wzorcowej umowy międzybiurowej”. Umowa określa zadania i obowiązki Biura Organizacyjnego (Biura i/lub członka tego Biura z siedzibą w kraju, w którym miało miejsce RTA) oraz Biura Płatniczego (Biura i/lub członka tego Biura odpowiedzialnego za wypełnianie zobowiązań wobec Biura Organizacyjnego). Zgodnie z wielostronną umową gwarancyjną Biuro Rozliczeniowe jest odpowiedzialne w swoim kraju za rozliczenie i wypłatę roszczenia zgodnie z warunkami tej umowy oraz przepisami krajowymi i limitami odpowiedzialności swojego kraju.