O Zielonej Karcie

Historia

W styczniu 1949 r. zorganizowano jedną z pierwszych konferencji europejskich organizacji ubezpieczeniowych, której celem było ustanowienie w przyszłości Międzynarodowego Systemu Obowiązkowego Ubezpieczenia Odpowiedzialności Cywilnej Posiadaczy Pojazdów Mechanicznych (systemu „Zielonej Karty”). Na tej konferencji wyrażono potrzebę powołania stałego komitetu reprezentującego wszystkie krajowe biura w systemie Zielonej Karty. Zgodnie z powyższym powołano Radę Biura. Pierwsze oficjalne plenarne posiedzenie Rady Biura odbyło się w listopadzie 1951 roku. W skład Rady Biura wchodziły wówczas: Belgia, Czechosłowacja, Dania, Francja, Grecja, Irlandia, Wielka Brytania, Luksemburg, Holandia, Norwegia, Finlandia, Szwajcaria, a także Szwecja. Podczas spotkania Rady Biur, Biura Krajowe uzgodniły kwestie koncepcyjnie ważne w procesie wdrażania systemu „Zielonej Karty”, a 1953 stycznia 1 r. system „Zielonej Karty” został w pełni wdrożony.

Cele

• Zapewnienie ochrony posiadaczy pojazdów mechanicznych za granicą w związku ze szkodami wyrządzonymi osobie trzeciej w wypadku drogowym, do którego doszło z winy kierującego pojazdem (dalej – OC).
• Zabezpieczenie interesów majątkowych ofiar przemocy domowej zarówno za granicą, jak i w kraju zamieszkania osoby, która ucierpiała z powodu przemocy domowej.
• Uniknij konieczności zawierania przez kierowców umowy ubezpieczenia granicznego przy przekraczaniu granic krajów, w których obowiązuje obowiązkowy system ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej.

System opiera się na utworzeniu w każdym kraju systemu Zielonej Karty specjalnej jednostki strukturalnej – Krajowego Biura, które odpowiada za rozpatrywanie spraw szkód wyrządzonych przez RTA pojazdów z innych krajów na terenie swojego kraju oraz koordynuje odszkodowania za szkody wyrządzone przez RTA pojazdów z własnego kraju za granicą. Organizacją reprezentującą wszystkie krajowe biura systemu Zielonej Karty jest Rada Biur.