Um Græna kortið

Saga

Í janúar 1949 var ein af fyrstu ráðstefnum evrópskra vátryggingastofnana skipulögð með það að markmiði að koma á fót í framtíðinni alþjóðlegu lögboðnu ökutækjatryggingakerfi („græna kortakerfið“). Á þessari ráðstefnu kom fram nauðsyn þess að koma á fót fastri nefnd sem fulltrúi allra landsskrifstofa í græna kortakerfinu. Í samræmi við framangreint var stofnað skrifstofuráð. Fyrsti opinberi þingfundur skrifstofuráðsins var haldinn í nóvember 1951. Þá voru fulltrúar skrifstofuráðsins: Belgía, Tékkóslóvakía, Danmörk, Frakkland, Grikkland, Írland, Bretland, Lúxemborg, Holland, Noregur, Finnland, Sviss, auk Svíþjóðar. Á fundi stjórnarráðsins komust landsskrifstofur að samkomulagi um hugmyndalega mikilvæg atriði við innleiðingu "Græna kortsins" kerfisins og 1953. janúar 1 var "Græna kortið" kerfið tekið að fullu í notkun.

Markmið

• Að tryggja vernd ökutækjaeigenda erlendis vegna tjóns sem þriðja aðila verður fyrir í umferðarslysi af völdum sök ökumanns ökutækisins (hér eftir TTA).
• Að tryggja eignahagsmuni þolenda RTA bæði erlendis og í búsetulandi þess sem varð fyrir RTA.
• Forðastu að ökumenn geri landamæratryggingu þegar þeir fara yfir landamæri landa þar sem lögboðna ábyrgðartryggingakerfið er í gildi.

Kerfið byggir á stofnun sérstakrar skipulagsheildar – Landsskrifstofu – í hverju landi Græna kortakerfisins sem sér um að meðhöndla tjónsmál af völdum RTA á ökutækjum frá öðrum löndum í eigin landi og samræmir bætur vegna tjóns af völdum RTA ökutækja frá eigin landi erlendis. Samtökin sem eru fulltrúi allra landsskrifstofa græna kortakerfisins eru skrifstofuráðið.