O zelenoj karti

Istorija

U januaru 1949. godine organizovana je jedna od prvih konferencija evropskih osiguravajućih organizacija sa ciljem da se u budućnosti uspostavi međunarodni sistem obaveznog osiguranja od autoodgovornosti (sistem „zelene karte”). Na ovoj konferenciji je izražena potreba za osnivanjem stalnog komiteta koji bi predstavljao sve nacionalne kancelarije u sistemu zelene karte. U skladu sa navedenim, formiran je Savjet Biroa. Prva zvanična plenarna sednica Saveta Biroa održana je u novembru 1951. godine. U to vreme Savet Biroa su predstavljale: Belgija, Čehoslovačka, Danska, Francuska, Grčka, Irska, Velika Britanija, Luksemburg, Holandija, Norveška, Finska, Švajcarska, kao i Švedska. Na sjednici Savjeta biroa, Nacionalni biroi su dogovorili konceptualno važna pitanja u implementaciji sistema „Zelene karte“, a 1953. januara 1. godine sistem „Zelene karte“ je u potpunosti implementiran.

Golovi

• Osigurati zaštitu vlasnika vozila u inostranstvu u odnosu na štetu prouzrokovanu trećem licu u saobraćajnoj nesreći nastaloj krivicom vozača vozila (u daljem tekstu – TTA).
• Osigurati imovinske interese žrtava RTA kako u inostranstvu tako iu zemlji prebivališta osobe koja je pretrpjela RTA.
• Izbjegnite potrebu da vozači zaključuju ugovor o graničnom osiguranju prilikom prelaska granica država u kojima je na snazi ​​sistem obaveznog osiguranja od građanske odgovornosti.

Sistem se zasniva na uspostavljanju posebne strukturne jedinice – Nacionalne kancelarije – u svakoj zemlji sistema Zelene karte, koja je odgovorna za postupanje u slučajevima štete prouzrokovane RTA vozila iz drugih zemalja u svojoj zemlji i koordinira nadoknadu štete prouzrokovane RTA vozila iz svoje zemlje u inostranstvu. Organizacija koja predstavlja sve nacionalne biroe sistema zelene karte je Vijeće biroa.